Crises houden zich zelden aan bestuurlijke en geografische grenzen. Er kunnen dus al gauw meerdere bestuurders, op verschillende niveaus betrokken zijn, elk met hun eigen verantwoordelijkheden en belangen. Samenwerking is bij crises vaak noodzakelijk, maar zeker niet vanzelfsprekend. Afstemming blijkt altijd weer moeilijk. Hoe vaak rijden we elkaar niet in de wielen of werken we niet langs elkaar heen?

Op 1 oktober 2010 is de Wet veiligheidsregio’s in werking getreden. Deze wet bepaalt dat reguliere hulpverleningsdiensten, zoals de brandweer, gemeenten, GHOR en politie in beleidvorming meer gezamenlijk moeten optrekken. Ook de samenwerking met actoren van publiek en private organisaties (crisispartners) moet verder worden opgebouwd en geïntensiveerd.

Voor het domein rampenbestrijding en crisisbeheersing worden de (vakbekwaamheids-) eisen die overheid en burger aan de dienstverlening stellen steeds hoger. Voor de operationele diensten worden door de wetgever dan ook steeds nadrukkelijker kwaliteitseisen gesteld; ook aan het personeel. Voor die diensten is het ’vakbekwaam worden en blijven’ een vanzelfsprekendheid. Anders is dit voor de medewerkers die een rol vervullen in de gemeentelijke crisisbeheersingsorganisatie.